Het effect van die wedstrijd was vooral in de laatste tien minuten goed te zien aan de spelers van Koog Zaandijk. PKC werd met gepast ontzag benaderd. De duels die overtredingen konden opleveren werden zoveel mogelijk vermeden en bij het opspelen naar de aanval werden seconden tijdwinst gesprokkeld.

In dezelfde opstelling als de laatste twee duels begonnen de teams zeven minuten eerder (om de NOS tegemoet te komen) aan hun vijfde ontmoeting van het seizoen. Koog Zaandijk kwam ijzersterk uit de startblokken. Rick Voorneveld had er binnen vijftig seconden al twee van afstand in en hij zou ook nog drie uit drie maken (4-2). Erik de Vries had ook genoeg aan twee pogingen voor twee goals, zodat het al snel 5-2 stond.

Laurens Leeuwenhoek miste vervolgens een strafworp en een daarna gegeven vrije bal. Na een kwartier was het reeds 9-3. Wat iets anders was aan het spel bij Koog Zaandijk was dat Erik de Vries en Rosemarie Roozenbeek meer voor de korf kwamen. De niet fit ogende Tim Bakker nam de plek onder de korf in. PKC kwam in het tweede kwartier twee keer terug. Eerst tot 9-6 en nadat Eva Sprangers in de tijdnood vanaf de achterlijn scoorde, en Roxanna Detering twee keer raak schoot, lukte dat via tweemaal Nadhie den Dunnen weer eens.

Bij rust was het 12-8, al kwam PKC goed weg toen onreglementair gestopte doorloopballen van Kim Cocu en Rick Voorneveld onbestraft bleven. Rick Voorneveld was de hele wedstrijd de motor van de ploeg met zijn energieke en atletische spel en zijn doelpunten. Toch zal Dalto, de tegenstander in de finale, uit dit soort moeizame perioden in het spel van de Zaankanters en een niet scorende Tim Bakker zelfvertrouwen putten. Als een hardwerkende ploeg als PKC het Koog Zaandijk al zo moeilijk kan maken, wat kan een kwalitatief hoger aangeschreven Dalto dan bereiken in Rotterdam?

Na de rust klampte PKC aan tot 12-10 en toen Tim Bakker een eenvoudige doorloopbal miste, leken de problemen te gaan toenemen. De eerste treffers van Kim Cocu en dezelfde Tim Bakker brachten in de achtste minuut wel 16-11 op het bord. Na een kwartier volgde acht minuten met amper een treffer. Het was in die perioden dat PKC de kwaliteit ontbeerde om het Koog Zaandijk echt lastig te maken.

PKC hield wel continu druk op de ketel, zodat alle toeschouwers en supporters op het puntje van de stoel bleven zitten. ‘Als je het scoreverloop bekijkt, is Koog Zaandijk de terechte winnaar’, oordeelde trainer/coach Jan de Jager dan ook zakelijk. Mady Tims scoorde na 22-16 tweemaal van afstand, waarbij de 22-18 viel met nog…3 minuut en 45 seconden op de klok. Waar was dat meer vertoond? Rick Voorneveld maakte vervolgens 23-18 en zo was dat scenario van dit duel in ieder geval herschreven. Tim Bakker maakte vervolgens een domme overtreding aan de lijn, met weer een vrije bal tot gevolg. Leon Simons pakte het cadeautje niet uit.

Een minuut voor tijd kreeg aanvoerder Chris Kaper, die niet tot scoren kwam, een applauswissel. Hij speelde zijn laatste wedstrijd in thuishal De Sprong. Er werd nog afgewikkeld tot 25-19. Ondanks het verlies voelde PKC zich ook een beetje winnaar. ‘We hebben laten zien dat we door kunnen blijven gaan. We kunnen door strijd te leveren ver komen, al moet het team nog beter worden’, aldus een ontspannen Jan de Jager. ‘Het had vandaag gekund, maar we schoten niet goed genoeg. Dat nemen we mee naar Rotterdam voor het duel tegen Fortuna en naar volgend seizoen.’ Op een herhaling van de kleine finale van twee seizoenen terug hoeven de toeschouwers niet te vrezen. ‘We hebben zes spelers die nog nooit in die hal gestaan hebben. We willen graag.’

Koog Zaandijk krikte na de zeperd van zaterdag het zelfvertrouwen op. ‘Natuurlijk hebben we nu minder rust’, aldus Kim Cocu. ‘Maar dit is een heel fijn gevoel en anders hadden we hard getraind, dus veel scheelt het niet.’