Het werd woensdagavond geen gedenkwaardige wedstrijd in De Korf. Toch waren de voortekenen daarvoor gunstig geweest. TOP had immers indruk gemaakt in zijn eerste partijen en Fortuna was met twee keer winst het seizoen nog sterker begonnen. De enige verwachting die wel uitkwam was die van de fysieke duels. Veel draaide dan ook om al dan niet gegeven vrije ballen.

Dat laatste mocht dan geen detail zijn bij een nabespreking maar voor het resultaat maakte het niet uit. Fortuna was de verdiende winnaar omdat het zakelijker en doeltreffender was op de beslissende momenten. TOP kreeg genoeg gelegenheid om bij te komen, maar liet het afweten. Het gevolg: een magere 16-18 score die de verhoudingen redelijk weergaf, al viel een cosmetische correctie van TOP pas laat. Lange tijd was het verschil groter geweest.

Fortuna begon sterk aan de wedstrijd. Gert Jan Kraaijeveld had zijn spelers perfecte aanwijzingen gegeven waar het gevaar bij TOP verdedigend bestreden moest worden. Leon Braunstahl bijvoorbeeld kreeg nauwelijks ruimte. Nadat de ploeg uit Delft op 0-2 was gekomen, zag het er somber uit voor TOP.

Fortuna kon echter de partij niet in handen nemen. TOP vocht zich terug en kwam in de 14e minuut zelfs op voorsprong door een schot van Bregtje van Drongelen (6-5). Wat Fortuna niet lukte, was voor TOP ook te hoog gegrepen. Het gevolg was een tweede kwartier waarin weliswaar genoeg kansen waren maar die slecht werden gebruikt. Het aantal verspeelde ballen in de aanval zonder doelpoging was hoog en dat zei voldoende over de matige partij. In de laatste tien minuten voor rust kwam TOP tot slechts een doelpunt waar Fortuna er vier wist te maken. Met 8-10 had de uitploeg de betere kaarten.

Die speelde het echter minimaal uit. De voorsprong liep in het derde kwart wel op tot 10-15 maar een zuiver TOP had dat nog kunnen overbruggen. Ondanks de verdedigende druk kwam de thuisploeg namelijk wel tot kansen. Waar Leon Braunstahl echter voor rust scorend nog gelijke tred hield met Barry Schep, kon TOP erna geen evenknie voor Raymond Witvliet (5x) vinden. Met de terugkerende Wim Scholtmeijer (voor Sander Harmzen) en Edo Smit (voor Leon Braunstahl) kwam TOP net als Fortuna slechts tot acht goals na rust. Marrien Ekelmans speelde vanaf 14-17 de gewonnen partij uit voor Marcel Segaar.

“We hadden ruimer moeten winnen”, vond Barry Schep. “Maar een doordeweekse wedstrijd is niet ideaal. Iedereen moet werken en het is echt moeilijk om dan ’s avonds je volledig op de wedstrijd te concentreren. Om dan ook nog bij TOP te spelen, maakt het niet makkelijker. Maar we kwamen voor resultaat en dat hebben we verdiend gehaald. Als we zaterdag ook tegen Blauw Wit winnen, dan gaan we echt bovenin meedraaien”.

Het was commentaar waar weinig tegen in te brengen was. Veelmeer werd gesproken over de vermeende slechte arbitrage van André Mosterdijk en Jacco Struik. “Het was een fysieke wedstrijd”, gaf Mosterdijk zijn visie. “Ik merkte aan de reacties van de coaches dat strakker fluiten gewenst was. Dat heb ik in de tweede helft dan ook gedaan, wat veel ingrijpen tot gevolg had. Maar het zijn de spelers die uiteindelijk de grens bepalen. Spelen die fysiek, dan moet ik meer fluiten”.

Bij TOP waren kort na de partij weinig betrokkenen in staat om de harde nederlaag toe te lichten. Het zwijgen was misschien wel het beste commentaar. De ploeg had een les in zakelijkheid gekregen die meer pijn deed dan het feit dat het de eerste nederlaag in De Korf was.