Onwillekeurig gingen de gedachten nog even uit naar vorig jaar. Toen was dezelfde wedstrijd de afsluiting van het zaalseizoen. Beide ploegen hadden nog een punt nodig: TOP om als zesde eindigen en DeetosSnel om aan een beslissingswedstrijd te ontkomen. In een prachtige wedstrijd kwam het inderdaad tot een puntendeling.

Lang werd verwacht dat ook dit seizoen weer de rekening pas op het laatst zou kunnen worden opgemaakt maar het liep anders. DeetosSnel degradeerde vorige week al en de zesde plaats voor TOP stond op dat moment ook al vast. Omdat het voor TOP een thuiswedstrijd was, wilde die ploeg er nog wel iets van maken als dank aan het trouwe publiek. Dat werd voor de wedstrijd dan ook bedankt door voorzitter Rob Meijer en aanvoerder Wim Scholtmeijer.

De wedstrijd bleek echter niet meer te zijn dan een formaliteit. Niemand kon en hoefde een gebrek aan inzet te worden verweten maar het gebrek aan belang stond een echt mooie wedstrijd in de weg. Waar anders de kansen gemist hadden kunnen zijn door zenuwen, gingen ze nu vooral mis door het gebrek daaraan. Er waren over de wedstrijd weliswaar mooie acties zoals vloeiende combinaties tussen Sander Harmzen en Daniel Harmzen en tussen Leon Braunstahl en Wim Scholtmeijer maar niet altijd werden die bekroond met een doelpunt. Na zo’n negen minuten was de stand nog maar 2-1 voor de thuisploeg. TOP combineerde iets beter en speelde zijn aanvallen wat meer uit maar schoot onzuiver. DeetosSnel schoot vaker op goed geluk maar had pech. Dat veranderde enigszins toen TOP was uitgelopen naar 6-1 na een kwartier. Een aantal schoten had bij DeetosSnel nu wel succes waardoor de ploeg via 6-4 terugkwam tot 8-7. In de laatste zes minuten voor rust liep TOP echter weer uit maar 11-7.

Opnieuw terugkomen zat er niet meer in voor de degradant. Na een kleine tien minuten en een 15-7 achterstand begon het vele wisselen dat kenmerkend zou worden voor de tweede helft. Eerst kwamen bij DeetosSnel Corné Vliegenthart, Patrick Muurling en Mike Bezem voor achtereenvolgens John Mersie, Robin Ouwerkerk en Johannis Schot. De wedstrijd leefde even op toen Bjorn van Rosmalen (2x) en Chrisje van de Meer de achterstand tot 15-10 verkleinden. Meer zat er niet in. In ieder geval toonde DeetosSnel nog wel aan over een aantal individueel sterke spelers te beschikken maar in de score kwam dat niet meer tot uitdrukking. Het verschil zou daarna langzaam oplopen tot de eindstand 21-12. Het eindsignaal klonk voor een flink aantal andere spelers dan voor degenen die Remon Landwier voor het beginsignaal hadden horen fluiten. Annika van den Boogert kreeg een publiekswissel met bloemen. Zij stopt per direct en voor haar kwam Dahne Zwang in het veld.

Hans Heemskerk wisselde drie minuten voor tijd zijn gehele eerste aanvalsvak. Daarvoor kwamen Tjalling Ciggaar, Wouter Jansen, Laura Meeuwenberg en Julia Schoenmaker. Leon Braunstahl viel kort voor tijd nog uit met een blessure en hij werd vervangen door Michael Star. Het laatste doelpunt was voor Tjalling Ciggaar. Met een mooi schot bepaald hij de eindstand op 21-12.

Voor Bjorn van Rosmalen had de wedstrijd niet meer te hoeven zijn gespeeld. “Ik zei nog voor de grap: kunnen we het niet op papier afdoen?”. Achter deze opmerking zat diepe teleurstelling. “De degradatie is hard aangekomen. Dat zit echt heel diep. Het zal wel even duren voor we daar over heen zijn. Ik had liever niet gespeeld als het niet had gemoeten maar zo werkt het natuurlijk niet. We hebben nog wel geprobeerd er iets van te maken maar het lukte niet vandaag”. Over de toekomst was Van Rosmalen duidelijk. “Ik hoop dat we zo snel mogelijk terugkomen. Om dat te bereiken, hoop ik dat we bij elkaar blijven. Aan mij zal dat niet liggen, want ik blijf zeker”.

Hans Heemskerk had een mooie afsluiting gezien van een ‘prima seizoen’. “Het was een mooie laatste wedstrijd”. Nisha Verwey typeerde de LKL vorig jaar nog als ‘een kermis’. Een jaar later en veel ervaringen rijker, zei de international nu over het seizoen: “Het is goed zo”.